Υπάρχει συσχέτιση μεταξύ Σκλήρυνσης κατά Πλάκας (ΣΚΠ) και Ψωρίασης κατά Πλάκας ?

Η Ψωρίαση κατά Πλάκας είναι η συχνότερη μορφή ψωρίασης και αποτελεί χρόνιο, αυτοάνοσο δερματολογικό νόσημα. Δεν είναι μεταδοτική και χαρακτηρίζεται από περιόδους εξάρσεων και υφέσεων.

Σήμερα θεωρείται συστηματική φλεγμονώδης νόσος που μπορεί να συνυπάρχει με:

• Ψωριασική αρθρίτιδα

• Καρδιαγγειακή νόσο

• Μεταβολικό σύνδρομο

• Κατάθλιψη και αγχώδεις διαταραχές

Η Σκλήρυνση κατά Πλάκας και η Ψωρίαση κατά Πλάκας παρουσιάζουν μια τεκμηριωμένη συσχέτιση, η οποία εντοπίζεται κυρίως στους κοινούς ανοσολογικούς μηχανισμούς και το γενετικό υπόβαθρο.

Παρά το παρόμοιο όνομα ("κατά πλάκας"), οι πλάκες της ψωρίασης αφορούν το δέρμα, ενώ οι πλάκες της ΣΚΠ αφορούν τις αλλοιώσεις στο κεντρικό νευρικό σύστημα.

Οι κύριοι συνδετικοί κρίκοι μεταξύ των δύο νόσων περιλαμβάνουν:

• Κοινά Ανοσολογικά Μονοπάτια: Και οι δύο είναι αυτοάνοσες ασθένειες που διαμεσολαβούνται από τα Τ-λεμφοκύτταρα. Συγκεκριμένα, η ενεργοποίηση των κυττάρων Th1 και Th17 και η παραγωγή προφλεγμονωδών κυτοκινών (όπως η IL-17) παίζουν κεντρικό ρόλο και στις δύο παθήσεις.

• Γενετική Προδιάθεση: Μελέτες έχουν εντοπίσει πάνω από 20 κοινούς γενετικούς τόπους (loci) που αυξάνουν τον κίνδυνο εμφάνισης και των δύο νόσων, συμπεριλαμβανομένων παραλλαγών στο σύμπλεγμα HLA.

• Αυξημένος Κίνδυνος Συννοσηρότητας: Οι ασθενείς με ΣΚΠ έχουν αυξημένη συχνότητα εμφάνισης ψωρίασης σε σχέση με τον γενικό πληθυσμό. Σύγχρονες έρευνες (2025) δείχνουν ότι η ψωρίαση μπορεί να έχει σημαντική αιτιώδη επίδραση στην εμφάνιση ΣΚΠ.

• Κοινοί Περιβαλλοντικοί Παράγοντες: Παράγοντες όπως το κάπνισμα, η παχυσαρκία και η έλλειψη βιταμίνης D αποτελούν κοινούς επιβαρυντικούς παράγοντες για την εκδήλωση και των δύο καταστάσεων.

• Θεραπευτικές Τομές: Ορισμένες θεραπείες, όπως τα φουμαρικά άλατα, έχουν δείξει αποτελεσματικότητα και στις δύο νόσους, γεγονός που επιβεβαιώνει την ύπαρξη κοινών παθογενετικών μηχανισμών. Προσοχή: Παρά τη σύνδεση, ορισμένες θεραπείες για την ψωρίαση (όπως οι αναστολείς TNF-alpha) μπορεί να επιδεινώσουν τη ΣΚΠ ή να προκαλέσουν απομυελίνωση, γι' αυτό η διαχείριση ασθενών που νοσούν και με τις δύο παθήσεις απαιτεί στενή συνεργασία μεταξύ δερματολόγου και νευρολόγου.

Συμπέρασμα

• Υπάρχει ανοσολογική και επιδημιολογική συσχέτιση μεταξύ ΣΚΠ και Ψωρίασης κατά Πλάκας

• Η συνύπαρξη δεν είναι συχνή, αλλά είναι κλινικά σημαντική

• Απαιτείται διεπιστημονική προσέγγιση (δερματολόγος – νευρολόγος), ιδιαίτερα στη βιολογική θεραπεία

Σκλήρυνση κατά Πλάκας